Wat doet ‘Tijd voor MAX Radio’ voor Henkjan Smits?

businessxfactor Geen categorie, reputatie, x-factor

Reputatiemanagement is moeilijker dan menigeen denkt

Reputatie is bijna niet te managen, omdat het altijd van buitenaf wordt gevormd. “It’s in the eye of the beholder” zeggen de Engelsen dan. Een reputatie is de som van alle imago’s. Als het imago te ver van de identiteit afligt is de reputatie heel moeilijk te veranderen. Dit heeft met authentiek gedrag te maken. Maar authenticiteit wil niet zeggen dat je je altijd hetzelfde moet gedragen.

Ik heb dat aan den lijve ondervonden. Als jury moet ik kritisch oordelen, als coach moet ik stimuleren en de juiste vragen stellen, als presentator moet ik me weer anders gedragen. Allemaal gedrag dat authentiek is, maar anders door een andere functie. Ik kan dit het beste illustreren door 13 jaar terug in de tijd te gaan.

Het is vrijdagavond, 1 november 2002. Idols beleeft haar primeur op de Nederlandse televisie. Er keken maar liefst 1,8 miljoen mensen en dit kijkersaantal groeide door tot vijf miljoen bij de finale. Hierdoor leek half Nederland een mening over mij te hebben. Het straatbeeld veranderde voor mij, meteen na de eerste uitzending. Ik liep de zaterdag erna in Amsterdam en werd aangegaapt alsof ik van een andere planeet kwam. De meningen liepen uiteen. Veel enthousiasme, maar ook erg veel boze reacties. Vrij snel kreeg ik het imago van botte negatieveling.

Dezelfde zaterdag werd ik gebeld door Rob Stenders, die toen de ochtendshow op 3FM had. Hij had zó genoten en wilde met me napraten op de zender, meteen maandagochtend. En zo geschiedde, 4 november  2002 zat ik in de studio van 3FM (toen nog radio 3) te praten over een commercieel RTL4-programma op de publieke VARA-radio, hetgeen toen nog vrij uniek was. De combinatie van geschapen illusie en authenticiteit van radio was geheel nieuw voor me. Ik vond het geweldig. Rob was ook enthousiast en vroeg me elke maandagochtend aan te schuiven om over Idols na te praten. Hoe botter ik was, hoe enthousiaster Rob werd. Na de finale op 8 maart 2003 dacht ik dat het afgelopen zou zijn, maar nee, ik werd gevraagd elke maandag als een soort side-kick de uitzending mede kleur te geven. Dit heb ik een dik jaar gedaan. Totdat Stenders in 2004 vroeg of ik mee wilde naar het nieuwe station Yorin FM. Maar dan dagelijks. Elke dag van 6.00 uur tot 10.00 uur ’s ochtends met z’n tweeën ‘radio maken’. Daar had ik wel oren naar. Vooral omdat het heel makkelijk te combineren was met al mijn andere werkzaamheden, zoals het begeleiden van artiesten en lezingen geven.  Lezingen waarin ik vertelde hoe moeilijk het is om je reputatie te managen.

Radio was een mooie aanvulling in mijn leven. Vijf maanden hield ik het vol. Ik ging, net als daarvoor, nooit voor middernacht naar mijn bed, maar stond opeens elke ochtend om 5 uur op. Fysiek heeft dat een enorme tol geëist. Dat is de belangrijkste reden dat ik toen gestopt ben. De andere reden is dat Rob en ik elkaar steeds meer in de haren zaten op het moment dat de microfoons open stonden, maar dat geheel terzijde. Vanaf het moment dat ik mijn vertrek had aangekondigd, konden Rob en ik weer eXtreem goed met elkaar door een deur. Er viel een last van ons af en ook lichamelijk ging het meteen beter met me. Ik miste radio al voordat ik weg was. Ik was dan ook erg blij dat Stenders me vroeg om wekelijks een uurtje internetradio te maken op KX Radio (‘For the love of music’). Zo heb ik elke dinsdagochtend een uurtje mijn favoriete songs gedraaid onder de titel ‘Smits’ Hits’. Dat was geweldig om te doen, maar nam mij geestelijk bijna de hele week in beslag. Ik zat constant na te denken over welke songs ik wilde laten horen, wat ik erbij wilde vertellen en in welke volgorde. Ik ging er helemaal in op. Mijn andere werkzaamheden namen daarnaast steeds meer tijd in beslag. De lezingen over de X-Factor werden workshops, ik werd vaak gevraagd als dagvoorzitter, ik kreeg steeds meer televisiewerk en heb in de tussentijd twee boeken geschreven over de X-Factor; kortom, ik moest stoppen met het tijdrovende KX Radio.

Radio werd de geheime liefde en ik koesterde de wens om ooit nog weer eens terug te keren naar dit magische medium. Het is mooi om dromen te hebben. Het is ook mooi om dromen uit te laten komen. Toch moet ik eerlijk zeggen dat deze wens heel erg naar de achtergrond was geschoven, doordat ik de afgelopen jaren, samen met Erik Jan Koedijk, mijn focus voor 100% heb op het trainen en coachen van talent in het bedrijfsleven met de ‘Business X-Factor-trainingen’.

Groot was dan ook mijn verbazing toen ik begin december 2015 werd gevraagd om het nieuwe programma ‘Tijd Voor MAX Radio’ op Radio 5 te presenteren. Ik moest er even over nadenken. Door mijn ervaring in 2004 met Yorin FM weet ik dat het enige aanpassingen vergt in je leven. Het tijdstip vergt meer aanpassing van mijn gezin dan van de BXF-trainingen. Elke werkdag van 18.00 tot 20.00 uur op de radio impliceert nooit meer dineren met vrouw en dochters. Ga ik ook minder trainingen geven? Nee, zeker niet! We zullen onze tweedaagse BXF-trainingen iets anders inrichten met identieke resultaten. Ik ben zo vereerd en trots dat Omroep MAX mij het vertrouwen geeft om samen met Margreet Reijntjes en Elles de Bruin dit zusje van het sterke merk op tv vorm te gaan geven. Of het een succes wordt, dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik mijn stinkende best doe en dat het waanzinnig is om aan een nieuw programma te werken met een heel bevlogen team. Soms moet je gewoon de deur open doen als er een gelegenheid aanbelt. Of zoals de Engelsen zeggen: “When opportunity knocks, you’ve got to answer the door!” En nou maar hopen dat mijn reputatie ook nog een wending maakt op mijn oude dag. Maar dat is niet aan mij, maar aan de Radio5-luisteraar, want reputatie is bijna niet te managen.